Fikir, aslında bir “Aptal Kutusunu” nasıl yararlı hale getirebiliriz, kutunun içine biraz zekâ, biraz bilgi, biraz kültür koyabiliriz arayışının sonucuydu.
25 yılı aşkın bir süredir sürdürdüğüm televizyonculukta; kısır tartışmalardan, siyasetin anlamsız boşluğunda dolaşmaktan, gözümün içine baka baka doğrulan saklayan politikacılarla konuşmaktan sıkılmıştım.
Yine de televizyonun gücüne, televizyonun toplumdaki dönüştürücü etkisine inanıyordum.
Amacım büyük bir iş yapmak falan da değildi.
Tam aksine “Küçücük” bir iş yapmak istiyordum.
Birkaç genç insana bilgiyi, bilmeyi sevdirmek; tatmin edilemeyen tek şehvetin bilgi şehveti, doyurulamayan tek açlığın bilgi açlığı olduğunu göstermek amacında idim.
Bir, tek bir kişinin hayatına dokunabilmek, tek bir izleyiciyi bilime ve bilgiye yönlendirmeyi başarabilmekti hedefim.
Önce sevgili dostum Murat Bardakçı ile yola çıktık.
Bir süre sonra bilime ve bilgiye Murat’la çok farklı bir yaklaşım içinde olduğumuzu fark ettim.
Bu farklılık şu idi:
Murat, “Mutlak doğrulara” inanıyordu, ben ise tam aksine, bilimin mutlak yanlışlarla ilerlediğine...
Adını koyamadığım bir başka farklılık ise; Murat ile “Nakli” bilim konusunda ilerleyebiliyorduk, “Akli” bilimlerde ise aramızda derin bir uçurum oluşuyordu...

---